Σαφέστατα ενοχλημένος για τις ανοίκειες επιθέσεις που δέχθηκε η αγαπημένη του ιστοσελίδα και εξ' αφορμής της σύγκρισης που σας καλέσαμε να κάνετε μεταξύ της διακυβέρνησης Χριστόφια και της δημοκρατικής διακυβέρνησης του Προέδρου Παπαδόπουλου,, ο blogger Φάληρος Κυπριώτης μας έστειλε για δημοσίευση την ακόλουθη ανάρτηση για δημοσίευση. Όπως σας έχουμε ενημερώσει, δεχόμαστε δικές σας αναρτήσεις προς δημοσίευση. Ευχαριστούμε το φίλο Φάληρο για τη βοήθειά του στην Επιτροπή και στον Αγώνα της.
Η Κύπρος προ του Τάσσου Παπαδόπουλου και η Κύπρος μετά.
Ίσως είναι ενωρίς για να κριθεί το έργο των παρόντων κυβερνώντων και για αυτόν τον λόγο δεν μπω τώρα στον κόπο.
Αλλά ερωτώ κάθε νουνεχή και σκεπτόμενο.
Θυμάται κανείς την Κύπρο πριν το 2003;
Μπορεί κάποιος να κάτσει κάτω και να αναλογισθεί πόσο άλλαξε αυτή η χώρα στην πιο χρυσή της πενταετία οικονομικής αναπτύξεως δημιουργίας υποδομών και εγκαθίδρυσης Θεσμών;
Ο Τάσσος Παπαδόπουλος επέλεξε τους αρίστους από τους χώρους που τον υποστήριξαν ακόμα και σε πείσμα ορισμένων εκ των «συμμάχων» που προτιμούσαν να επιβάλλουν ελεγχόμενες κομματικά μετριότητες.
Και εφόσον επέλεξε τους αρίστους, τότε, εργάστηκε άοκνα και ακούραστα ως πραγματικός Ηγέτης Συντονιστής και Εμπνευστής δίδοντας πάντα με σαφήνεια Στόχους, Στρατηγική και Μεθοδολογία.
Και όσοι εκ των Υπουργών του ΑΚΕΛ εργάστηκαν μαζί του επί μακρόν και έχουν ένα ηθικό εκτόπισμα ασφαλώς και δεν μιλάνε με απρέπεια για τον αείμνηστο εφόσον είχαν την ευκαιρία να βιώσουν το καταλυτικό του ήθος αλλά και την διορατικότητα του στα πλείστα ζητήματα.
Ναι, η πενταετία του Τάσσου Παπαδόπουλου ήταν η σημαντικότερη της Κύπρου από την καταβολή της Κυπριακής Δημοκρατίας, ήταν η πρώτη φορά που στον ταλαίπωρο τόπο μας, μόνιμο έρμαιο τυχάρπαστων πολιτικάντηδων μπήκαν οι ρίζες για έναν πραγματικό εξευρωπαϊσμό σε Θεσμικά επίπεδα και όχι μόνο.
Ένα εξόχως χαρακτηριστικό δείγμα είναι η απρόσκοπτη συνεργασία του με ΑΚΕΛικούς Υπουργούς και Στελέχη που ήσαν δηλωμένοι του ΝΑΙ στο σχέδιο ΑΝΑΝ την ίδια στιγμή που το ΑΚΕΛ ξαπολούσε προγραφές και ξήλωνε ακόμα και τον ακραιφνή Νενέκο Τάκη Χατζηγεωργίου από την διεύθυνση του ΆΣΤΡΑ. Τον οποίον τώρα, τοποθετεί στην κορυφή της λίστας για την ευρωβουλή.
Αλλά, αυτό είναι το ΑΚΕΛ. Σήμερα σε πετάω αύριο σε ξαναχρησιμοποιώ.
Αναλόγως το…πνεύμα της εποχής.
Και βεβαίως αναλόγως από το πόσο ασπόνδυλοι είναι οι διάφοροι που καταδέχονται να τους πετούν σαν στυμμένες λεμονόκουπες τη μία και την επομένη να τους ξαναβάζουν στο παιχνίδι.
Ένας παλαιολιθικός ξεπερασμένος σταλινικός μηχανισμός που στηρίζει την ύπαρξή του σε πελατειακές σχέσεις και εξαρτήσεις.
Και πλανώνται πλάνην οικτράν ακόμα και αυτοί οι ολίγοι αφελείς που τα παραβλέπουν όλα αυτά και τα κρίνουν ως «απλά ελαττώματα» του κόμματος που θα ξεπεραστούν. Δεν ξεπερνιούνται. Και πάντως όχι υπό την παρούσα ηγεσία του ΑΚΕΛ που αναπνέει την ιδεολογία του οδοστρωτήρα.
Εδιάβαζα και την ασυνάρτητη ανάρτηση του γνωστού και μη εξαιρετέου «Άνευ» .
Πραγματικά, άνευ γούστου, άνευ κριτηρίων, άνευ οξυδέρκειας, άνευ ουσίας.
Έχει δε γούστο, πως αυτός και κάποιοι άλλοι, έχουν αποφασίσει πως αυτό εδώ το ιστολόγιο απαρτίζεται από φασιστοεθνικιστές είδος που αφ ενός αποτελεί το πλέον ήσσονος μεγέθους πολιτικό ρεύμα στην Κύπρο και αφ ετέρου δείχνει και την αδυναμία τους να διακρίνουν τα ποιοτικά στοιχεία των αναρτήσεων του Παρατηρητηρίου.
Αν μπορούσαν να τα διακρίνουν θα έβγαζαν συμπεράσματα που θα τους συνέτριβαν τα πεπερασμένης αντιλήψεως στερεότυπα από τα οποία διακατέχονται.
Όχι Κύριοι!
Προς μεγάλη σας απογοήτευση, δεν είμεθα «φασιστάκια». Ούτε καν «εθνικιστάκια».
Προς μεγάλη σας απογοήτευση ο φασισμός, ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, η φοβικότητα προς το όποιο διαφορετικό , είναι μακριά από εμάς!
Να το πούμε και αλλιώς. Είμεθα δροσισμένοι στο φως του Κώστα Βάρναλή εξ ίσου και στου Κώστα Μόντη. Και αυτών, των Σεφέρη, Ρίτσου, Ελύτη και άλλων.
Μόνο που τιμούμε τη γλώσσα στην οποία έγραψαν όλοι αυτοί οι ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ άνθρωποι και τιμούμε τον ενιαίο εθνικό πολιτισμό του οποίου όλοι είμαστε μέλη.
Και αγωνιούμε ιδιαιτέρως για την αβάσταχτη ελαφρότητα με την οποία ο κος Χριστόφιας και οι περί αυτόν στενοί συνεργάτες διαχειρίζονται τις τύχες της Κύπρου και του Κυπριακού Ελληνισμού.
Ναι κύριοι, είμεθα πρώτα Έλληνες και μετά Κύπριοι.
Όχι Κύριοι, δεν αποζητούμε την ….ένωση με την Ελλάδα! Μην βιάζεστε να βγάλετε και πάλι τα στερεότυπα σας. Αλλού αυτά. Ποσώς μας ενδιαφέρει η «ένωσις».
Πρώτα μας ενδιαφέρει η Διάσωση της ημετέρας Κοινότητας, της των Ελλήνων της Κύπρου γιατί τα σχέδια με τα οποία επιχειρούν οι κρατούντες να κατά-λύσουν το Κυπριακό οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην ακύρωση της ιστορικής συνέχειας.
Όχι κύριοι, δεν διακατεχόμεθα από…ενοχικά σύνδρομα έναντι των Τουρκοκυπρίων συμπατριωτών μας. Και αν νιώθουμε άσχημα ή και πολύ άσχημα για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από την πλευρά μας στη δεκαετία του 60 αυτό δεν είναι δυνατόν να αποκτήσει χροιά Πολιτικού Κριτηρίου για το ποια θα πρέπει να είναι η Λύση του Κυπριακού. Θα ήταν τελείως αλλιώς αν η Τ/Κ ηγεσία έκανε με τη σειρά της δημόσια αυτοκριτική για τα αντίστοιχα αίσχη.
Όχι μόνο δεν το έπραξαν αλλά τουναντίον επιμένουν στον ρόλο του μόνου θύματος και μέχρι και αυτή τη στιγμή απαιτούν το αδιανόητο, τις Τουρκικές Εγγυήσεις.
Όχι κύριοι, δεν έχετε καταλάβει τίποτα. Οτιδήποτε έχει άλλη λογική από τη δική σας, είναι φασιστική, μαύρη και εθνικιστική. Οτιδήποτε απαιτεί σεβασμό σε όσα εσείς φτύνετε διαρκώς είναι φασιστικό μαύρο και εθνικιστικό. Οτιδήποτε έχει ψήγματα μιας άλλης αλήθειας απλά δεν υπάρχει. Δεν είναι έτσι όμως.
Εσείς θέλετε Λύση του Κυπριακού και μάλιστα την έχετε βαφτίσει (αν είναι δυνατόν!) επανένωση της πατρίδας!!!!
Αντιλαμβάνεστε άραγες τη σημασία των λέξεων;
Γνωρίζετε τι σημαίνει στην ελληνική «επανένωση»;
Γιατί αν γνωρίζατε, δεν θα τη λέγατε. Διότι ο «συνεταιρισμός δύο συνιστούντων κρατιδίων» όπου το κάθε κρατίδιο ψηφίζει μεμονωμένα τους δικούς του πολιτικούς ηγέτες χωρίς την παραμικρή δυνατότητα αλληλεπίδρασης δεν συνιστά «επανένωση» πουθενά! Διότι η παραμονή εγγυητριών δυνάμεων (τουρκικών, ελληνικών, βρετανικών) δεν παράγει πουθενά Ευρωπαϊκό Κράτος του 21ου αιώνα.
Διότι η μία επιπολαιότητα (επιεικώς) διαδέχεται την άλλη.
Μπορεί ο κος Μάρκος να ταξιδεύει ανά τας Ευρώπας και να σκορπάει χαμόγελα, αλλά αυτό δεν είναι άσκηση πολιτικής.
Όπως πολιτική δεν είναι τα τραπεζώματα και οι καφέδες.
Ο κος Ταλάτ-προς τιμήν του- είναι ξεκάθαρος.
Ζητά τις εγγυήσεις, μιλάει για τις «σφαγές» των ομοεθνών του, είναι σε διαρκή γραμμή συνεννόησης με την Μητέρα Πατρίδα του.
Χρόνια ολόκληρα ο κος Ταλάτ παίζει με πολλά πρόσωπα.
Σκληρά και βαθύτατα ανθελληνικά με τους Τ/Κ του εξωτερικού, «σύντροφος» με τους αχάπαρους εδώ. Τώρα πλέον όμως, είναι «αρχηγός».
Και οι μάσκες έπεσαν. Με γεια του και χαρά του. Εμείς, δεν διδασκόμαστε τίποτα. Βάζουμε το κεφάλι στην άμμο σαν την στρουθοκάμηλο και….ταιριάζουμε τη «χημεία» του κυρίου Χριστόφια με αυτήν του κυρίου Ταλάτ.
Υπάρχουν βέβαια πολλές χημείες. Και στην περίπτωση αυτή, αν επιστρέψουμε να συναντηθούν οι χημείες τους, το αποτέλεσμα θα είναι χημικά εκρηκτικό, με αποτέλεσμα τη διάλυση της ιστορικής ταυτότητας της Κύπρου. Η οποία θα μπορούσε να υπάρξει και να συνεχίσει χωρίς να αυτοκτονήσει.
Αλλά ξέχασα! Είμαστε φασίστες, εθνικιστές και μαύροι και ρατσιστές και ότι άλλο θέλουν οι Άνευ (εγκεφάλου).
Μόνο που εμείς στο σύνολό μας δεν θα είχαμε το παραμικρό πρόβλημα να ψηφίσουμε μεθαύριο, σε μία πραγματικά ενωμένη Κύπρο έναν Τουρκοκύπριο για Πρόεδρο αν αυτός ως πολίτης της Κύπρου ανεξάρτητα καταγωγής και θρησκεύματος μας πείσει Πολιτικά πως θα υπηρετήσει τα συμφέροντα της κοινωνίας και της πατρίδας. Αυτό, θα μπορούσε να συμβεί όμως, μόνο σε μία πραγματική δημοκρατία και όχι σε ένα καθεστώς ελεγχόμενου προτεκτοράτου με στοιχεία απαρτχάιντ, όπως αυτό που προέβλεπαν οι πρόνοιες του Σχεδίου ΑΝΑΝ 5 για τις οποίες ουδείς συζητά να φύγουν.
Και να το πούμε απλά κύριοι.
Όπως η Τουρκοκυπριακή Ηγεσία (και μπράβο της) αγωνίζεται για την απρόσκοπτη συνέχεια της Τ/Κ κοινότητας και την σταθερή της επικυριαρχία επί της Ε/Κ πλειοψηφίας, έτσι και εμείς θα συνεχίσουμε ακούραστα τον αγώνα. Όχι για…επικυριαρχία επί των Τ/Κ αλλά για την μακροημέρευση και ανάπτυξη του Κυπριακού Ελληνισμού και των επιτευγμάτων του.
Έτσι ακριβώς όπως χάραξε τον δρόμο του αγώνα ο σημαντικότερος Έλληνας πολιτικός ηγέτης των τελευταίων χρόνων, ο Τάσσος Παπαδόπουλος.
Μας αρέσει η Ελευθερία μας, και δεν θα την ανταλλάξουμε με τίποτα. Για αυτό άλλωστε θυμόμαστε πάντα τους στίχους ενός Έλληνα Αγίου, του Γιάννη Ρίτσου που έγραψε για τον Γρηγόρη Αυξεντίου μεταξύ άλλων:
Μπορώ να επαναλάβω :
" Λάβετε, φάγετε, τούτο εστί το σώμα μου και το αίμα μου -
το σώμα και το αίμα του Γρηγόρη Αυξεντίου
ενός φτωχόπαιδου, 29 χρονώ, απ' το χωριό Λύση,
οδηγού ταξί το επάγγελμα,
πούμαθε στη Μεγάλη Σχολή του Αγώνα τόσα μόνο γράμματα
όσα να φτιάχνουν τη λέξη
"Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α " [...]
Φάληρος Κυπριώτης για το christofias-watch
