Ο ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΙΔΗΣ ΣΤΟ CHRISTOFIAS-WATCH (ΜΕΡΟΣ Β')!

"Η αναγωγή του συνόλου του κυπριακού προβλήματος σε ενδοκυπριακή διαφορά, χωρίς αναφορά στο τμήμα που άπτεται του διεθνούς του χαρακτήρα, ουσιαστικά μετατρέπει την διαφορά σε διακοινοτική και στέλλει το μήνυμα στην διεθνή κοινότητα ότι το κυπριακό δεν είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής, αλλά διακοινοτικό."

"Δυστυχώς το μοντέλο που διαπραγματευόμαστε είναι η συμφωνημένη διχοτόμηση σε συνδυασμό με προτεκτορατοποίηση ως προς τις εξωτερικές σχέσεις και αυτό το βαπτίζουμε ομοσπονδία. Αυτό το μοντέλο δεν είναι βιώσιμο."

"Σε κάθε περίπτωση όμως δεν συνελήφθηκε κανένας όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος χαρακτηριζόταν ως ελεεινός φονιάς Τουρκοκυπρίων και ιδεολογικός πατέρας της διχοτόμησης."

"Δεν σας κρύβω ότι την ώρα που γράφω αυτή την απάντηση βρίσκομαι στο Τρίερ στην Γερμανία για ένα συνέδριο και μόλις πριν από μερικές ώρες ένας Σλοβένος συνάδελφος, Καθηγητής συνταγματικού δικαίου με είχε ρωτήσει λεπτομέρειες για την αντιδημοκρατική, όπως ο ίδιος την χαρακτήρισε, ενέργεια της κυπριακής κυβέρνησης κατά του Ξενή Ξενοφώντος, τον οποίο γνωρίζει από τις συναντήσεις του Fundamental Rights Agency της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Καταλαβαίνετε σε τι σημείο φτάσαμε; Έχουμε γίνει πανευρωπαϊκό θέμα συζήτησης ως προς τις αψυχολόγητες καταδιώξεις των αντιφρονούντων."

"Το δίλημμα δεν βρίσκεται μεταξύ του εφικτού και του ευκταίου. Έγκειται στην στάση ζωής που επιθυμεί έκαστος να τηρήσει και στα πρότυπα που επιθυμεί να υιοθετήσει. Ίσως να μην μπορούμε να κάνουμε την ζωή μας όπως την θέλουμε. Αλλά τουλάχιστον μπορούμε να μην την εξευτελίσουμε."

Συνεχίζουμε με το δεύτερο μέρος της συνέντευξης του Αχιλλέα Αιμιλιανίδη. Τι λέει ο κ. Αιμιλιανίδης, για τις δικοινοτικές συνομιλίες, για τη Διζωνική, για τις διώξεις αντιφρονούντων από το καθεστώς Χριστόφια; Το δεύτερο μέρος της συνέντευξης του Α.Αιμιλιανίδη, σας το υποσχόμαστε και θα το δείτε και μόνοι σας, ότι είναι συναρπαστικότερο από το πρώτο. Με τις μόνιμες ευχαριστίες μας.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Ειδικότερα σε σχέση με την κυβέρνηση Χριστόφια, πως κρίνετε την εκ μέρους της διαχείριση του Κυπριακού;

Είναι νομίζω σαφές πως οι συμφωνίες Χριστόφια-Ταλάτ της 21/3/2008 και της 23/5/2008 υπήρξαν στρατηγικά σφάλματα, όπως και η απόφαση για έναρξη απευθείας διαπραγματεύσεων παρά την έλλειψη προόδου στις ομάδες εργασίας. Το δόγμα Χριστόφια σύμφωνα με το οποίο θα υπήρχε πρόοδος στις διαπραγματεύσεις, εφόσον υπήρχε καλό κλίμα και φιλική σχέση με τον Ταλάτ οδηγήθηκε σύντομα σε κατάρρευση, εφόσον η προσέγγιση του Προέδρου δεν στηριζόταν στις διεθνοπολιτικές πραγματικότητες.

Υποχωρήσεις που γίνονταν με καλή θέληση, εξελίσσονταν σε κεκτημένα της τουρκικής πλευράς στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και μείωναν τα όποια περιθώρια διαπραγματευτικών ελιγμών της ελληνοκυπριακής πλευράς.

Λάθος υπήρξε και το έτερο δόγμα Χριστόφια για ενδοκυπριακή λύση. Ο θεμιτός και ορθός στόχος για λύση από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους προϋποθέτει εν πολλοίς ότι ο εκάστοτε Τουρκοκύπριος διαπραγματευτής ενεργεί ανεξάρτητα ή και αυτόνομα από την τουρκική κυβέρνηση. Κάτι τέτοιο όμως δεν έχει αποδειχθεί ότι συμβαίνει.

Είναι εμφανές ότι οποιαδήποτε συμφωνία ως προς τις διακρατικές πτυχές του κυπριακού προβλήματος (αποχώρηση τουρκικών στρατευμάτων, επιστροφή εκτοπισμένων, αποχώρηση εποίκων) θα πρέπει να γίνεται αποδεκτή και από την Τουρκία. Η αναγωγή του συνόλου του κυπριακού προβλήματος σε ενδοκυπριακή διαφορά, χωρίς αναφορά στο τμήμα που άπτεται του διεθνούς του χαρακτήρα, ουσιαστικά μετατρέπει την διαφορά σε διακοινοτική και στέλλει το μήνυμα στην διεθνή κοινότητα ότι το κυπριακό δεν είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής, αλλά διακοινοτικό. Ο διεθνής παράγοντας εξάλλου σύντομα έδειξε ξεκάθαρα τις προθέσεις του, που ήταν η επαναφορά του σχεδίου Ανάν ως συμφωνημένης λύσης μεταξύ των δύο κοινοτήτων και η μετατροπή της Τουρκίας σε μέρος της λύσης, αντί σε μέρος του προβλήματος.

Η διαπραγμάτευση είναι αδιαμφισβήτητο ότι αποδείχθηκε καθολική αποτυχία για την Κυβέρνηση. Η αποδοχή της εκ περιτροπής προεδρίας, η «γενναιόδωρη παραχώρηση» των 50.000 εποίκων ως κεκτημένου για περαιτέρω διαπραγμάτευση, η σταθμισμένη ψήφος που εξισώνει δεκαέξι ελληνοκυπριακές ψήφους με μια τουρκοκυπριακή ψήφο, οι προτάσεις για το περιουσιακό που ουσιαστικά παρέχουν προνομιούχα μεταχείριση στον χρήστη αντί στον ιδιοκτήτη, είναι καλά γνωστά.

Η αρχική δέσμευση για ταυτόχρονη διάνοιξη των οδοφραγμάτων Λήδρας και Λιμνίτη, έδωσε την θέση της στην υπό όρους διάνοιξη του οδοφράγματος, την διασύνδεση με τις στρατιωτικές ανάγκες των Κοκκίνων, την αναγωγή του ζητήματος του Λιμνίτη στο κρισιμότερο θέμα των διαπραγματεύσεων και τελικά στην παροχή δωρεάν ηλεκτρικού ρεύματος, σε συνδυασμό με τις «εποικοδομητικές ασάφειες» της συμφωνίας για τον Λιμνίτη, κατά τρόπο ώστε η διαπραγμάτευση του θέματος Λιμνίτη εξελίχθηκε σε φιάσκο.



Το τελικό εξάλλου κείμενο των συμπερασμάτων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Δεκεμβρίου του 2009 συνιστά μια σημαντική αποτυχία της κυπριακής διπλωματίας, η οποία έλαβε στην ουσία το λιγότερο εκείνων που μπορούσε να λάβει, αποδυναμώνοντας τις διπλωματικές προσπάθειες που είχαν προηγηθεί μετά το 2005. Η κυπριακή διπλωματία απώλεσε το ορόσημο του Δεκεμβρίου και με τον τρόπο αυτό εξυπηρέτησε μερικώς τον τουρκικό στόχο για μετατροπή της Τουρκίας σε μέρος της λύσης, αντί σε μέρος του προβλήματος. Μάλιστα η ενέργεια για μονομερή δήλωση της Κυπριακής Δημοκρατίας για πάγωμα πέντε κεφαλαίων, συνιστούσε σαφή οπισθοδρόμηση, εφόσον από την ομόφωνη αντιδήλωση του 2005 και το ομόφωνο πάγωμα κεφαλαίων του 2006, η Κυπριακή Δημοκρατία βρέθηκε για πρώτη φορά μόνη της, χωρίς καν υποστήριξη από την ελληνική κυβέρνηση.

Μπορεί να είναι βιώσιμη μια λύση ΔΔΟ στην Κύπρο;

Κάθε προσπάθεια σχεδιασμού ενός θεσμικού μοντέλου αποτελεί ένα εξαιρετικά δυσχερές πείραμα, το οποίο προϋποθέτει λεπτομερή επεξεργασία των ιστορικών, κοινωνικών, πολιτικών και πολιτιστικών δεδομένων και κυρίως, το οποίο να προσφέρει αίσθημα ασφάλειας και δικαίου στους πολίτες που καλούνται να το θέσουν σε λειτουργία. Οποιοδήποτε πείραμα είναι βασισμένο σε ενδογενείς αδικίες ή σε εξωγενείς παράγοντες, όπως συμφέροντα τρίτων κρατών τα οποία συμμετέχουν στον σχεδιασμό, είναι καταδικασμένο σε αποτυχία.

Οι Sunil Bastian και Robin Luckham στο βιβλίο «Can Democracy be Designed: The Politics of Institutional Choice in Conflicttorn Societies», παρατήρησαν αρκετά εύστοχα κατά την γνώμη μου ότι «Στην Κύπρο και στον Λίβανο, τα Συντάγματα με την λογική του διαμοιρασμού της εξουσίας, πέτυχαν απλώς να διαιωνίσουν τον κοινοτικό ανταγωνισμό, χωρίς να μπορούν να εμποδίσουν με οποιοδήποτε τρόπο την βίαιη σύγκρουση».

Πράγματι η μελέτη της περιόδου 1960-1963 αποδεικνύει ότι οι δύο κοινότητες, οι οποίες ήταν ήδη εξαιρετικά καχύποπτες και με αντιτιθέμενα συμφέροντα, βρέθηκαν να αγωνίζονται εγκλωβισμένες σε μια διελκυστίνδα, η οποία είχε ως μόνο στόχο την εξυπηρέτηση εξωγενών συμφερόντων, θέματα τα οποία έχω αναπτύξει και στο βιβλίο μου «Η Κοινοβουλευτική Συνύπαρξη Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων»

Η επιλογή της ομοσπονδίας αποτελούσε εκ προοιμίου ένα δυσχερές και αμφίβολο πείραμα για την επίλυση του κυπριακού, το οποίο μπορούσε να επιβιώσει μόνο εφόσον το προτεινόμενο Σύνταγμα εμπεριείχε επαρκή συνενωτικά στοιχεία των δύο κοινοτήτων και στηριζόταν σε ορισμένες απαραίτητες λειτουργικές αρχές.

Είναι για τον λόγο αυτό που η επίσημη ελληνοκυπριακή ερμηνεία των προτάσεων που υποβλήθηκαν από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο το 1977 έθετε συγκεκριμένες αρχές στις οποίες θα έπρεπε να στηρίζεται η οποιαδήποτε λύση του κυπριακού προβλήματος, ώστε να έχει ελπίδες βιωσιμότητας και λειτουργικότητας. Νομίζω ότι σήμερα, μετά από περισσότερα από 30 χρόνια διαπραγματεύσεων μπορούμε να είμαστε βέβαιοι πως όταν ο διεθνής παράγοντας αναφέρεται σε μοντέλο διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας δεν αναφέρεται σε οποιοδήποτε μοντέλο λειτουργίας όπως αυτό που ενδεχόμενα είχαν υπόψη τους οι Ελληνοκύπριοι, αλλά αντιθέτως σε ένα μοντέλο που ουσιαστικά προωθεί την γεωγραφική διχοτόμηση, σε συνδυασμό με συγκυριαρχία ως προς τις εξωτερικές σχέσεις και προτεκτορατοποίηση της Κύπρου.

Αυτό που εννοώ είναι πως εδώ και χρόνια το μοντέλο Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας που διαπραγματευόμαστε δεν είναι κάτι θεωρητικό, ώστε να προβούμε σε θεωρητικές συζητήσεις κατά πόσο μπορεί να υπάρξουν προϋποθέσεις λειτουργίας του στην Κύπρο.

Δυστυχώς το μοντέλο που διαπραγματευόμαστε είναι η συμφωνημένη διχοτόμηση σε συνδυασμό με προτεκτορατοποίηση ως προς τις εξωτερικές σχέσεις και αυτό το βαπτίζουμε ομοσπονδία. Αυτό το μοντέλο δεν είναι βιώσιμο.

Πως βλέπετε το μέλλον της Κύπρου σε 20-30 χρόνια; Θα μπορέσουμε να απαλλαγούμε από την κατοχή ή αυτή σταδιακά θα εδραιωθεί; Μπορούμε να ελπίζουμε σε μία δίκαιη λύση του Κυπριακού;

Η ελπίδα οπωσδήποτε βγήκε τελευταία από το κουτί της Πανδώρας, ακριβώς για να μας επιτρέπει να επιβιώνουμε. Οπωσδήποτε αν η διαπραγματευτική μας τακτική παραμείνει ως έχει, δεν μπορεί ούτε καν να τίθεται ζήτημα δίκαιης λύσης του κυπριακού. Ακόμα όμως και να αλλάξει η διαπραγματευτική μας τακτική, θα έλεγα πως τα κεκτημένα που έχουν δημιουργηθεί μέσα από χρόνια εσφαλμένων χειρισμών, σε συνδυασμό με την πόλωση που παρατηρείται στην κυπριακή κοινωνία, συνεπάγονται πως για την ύπαρξη δίκαιης λύσης του κυπριακού θα πρέπει επιπρόσθετα προς τις όποιες δικές μας ενέργειες να συνδράμουν και οι διεθνείς συγκυρίες.

Οι διεθνείς συγκυρίες δεν είναι στατικές και είναι καιρός να το κατανοήσουμε. Για παράδειγμα μέχρι πριν δύο χρόνια το κύριο θέμα συζήτησης στην Ευρώπη ήταν η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, ενώ σήμερα η οικονομική κρίση καθιστά οποιαδήποτε συζήτηση για άμεση ενταξιακή πορεία της Τουρκίας άνευ σοβαρότητας. Το ζήτημα είναι αν μπορείς να εκμεταλλευθείς τις συγκυρίες προς όφελος σου, κάτι που επί του παρόντος δεν είμαστε σε θέση να κάνουμε.

κ. Αιμιλιανίδη, ποια εντοπίζετε εσείς ως τα μεγαλύτερα δημοκρατικά ελλείμματα επί διακυβέρνησης Χριστόφια;

Δεν θα ήθελα να τα χαρακτηρίσω απαραίτητα ως δημοκρατικά ελλείμματα, αλλά οπωσδήποτε υπάρχουν αρκετά ζητήματα που προβληματίζουν.

Δεν είναι νοητό να συλλαμβάνονται πρόσωπα επειδή φώναξαν υβριστικά συνθήματα κατά του Προέδρου της Δημοκρατίας σε μια αντικατοχική εκδήλωση στον 21ο αιώνα.

Ούτε και είναι νοητό, ανεξάρτητα αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με το περιεχόμενο της κριτικής που ασκείτε ή τον τρόπο με τον οποίο αυτή ασκείται, να εισέρχεται η αστυνομία στο σπίτι δικηγόρου με σκοπό να φιμώσει ένα αντιπολιτευτικό μπλογκ και να εκφοβίσει τους διαφωνούντες.

Δεν είναι άσχετη μέσα στα πλαίσια αυτά η συντονισμένη προσπάθεια δολοφονίας χαρακτήρων και η απόπειρα για χαρακτηρισμό ως απορριπτικών ή ως εθνικιστών ή ως ανθρώπων που δεν θέλουν την λύση, όσων επικρίνουν επιμέρους χειρισμούς του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Κομματικές εφημερίδες μάλιστα αναφέρονται, χωρίς οποιαδήποτε στοιχεία, σε συνωμοτικά συντονιστικά όργανα που επιδιώκουν την ανατροπή του Προέδρου, με πυλώνες τόσο στην Λευκωσία, όσο και στην Αθήνα.

Το να δηλώνει επίσημα ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος και ο εκπρόσωπος του Κυβερνητικού Κόμματος ότι απειλείται η δημοκρατία και ότι επιστρέφουμε σε περιόδους πραξικοπήματος, συνιστά ασυγχώρητη ύβρη απέναντι στην ιστορία αυτού του τόπου, αποσκοπούσα στην πρόκληση φανατισμού και πόλωσης, με σκοπό την εξυπηρέτηση κομματικών σκοπιμοτήτων.

Όταν ο Γενικός Γραμματέας του κυβερνώντος κόμματος αναφέρεται σε προσπάθειες για φυσική εξόντωση του Προέδρου σε μια περίοδο κατά την οποία η κοινή γνώμη είναι συγκλονισμένη και ανασφαλής, αυτό συνεπάγεται ότι έχει χαθεί το μέτρο ή ότι χρησιμοποιούνται μέθοδοι προπαγάνδας από τις οποίες είχαμε πιστέψει ότι είχαμε πλέον ως κοινωνία οριστικά απαλλαγεί.

Σε κάθε περίπτωση τονίζω ότι δεν συλλαμβάνεις κάποιον επειδή βρίζει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όσο καταδικαστέα και αν είναι τα συνθήματα και όσο επιπόλαια και αν είναι η πράξη της ύβρεως. Ο εκάστοτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας βρίσκεται σε ιδιαίτερα πλεονεκτική θέση έναντι οποιουδήποτε υβριστή για να χρειάζεται προστασία εκ του νόμου. Έχει στο πλευρό του κομματικούς μηχανισμούς, κυβερνητικούς μηχανισμούς, τηλεοπτικά κανάλια και εφημερίδες, κομματικούς δημοσιογράφους. Δεν χρειάζεται οποιασδήποτε περαιτέρω προστασίας.

Μα δεν είχαμε παρόμοια φαινόμενα επί προηγούμενων κυβερνήσεων;

Δεν προσπαθώ να μεταβάλω προηγούμενες κυβερνήσεις σε κόσμο αγγελικά πλασμένο.

Ασχολούμαι με το σήμερα. Σε κάθε περίπτωση όμως δεν συνελήφθηκε κανένας όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος χαρακτηριζόταν ως ελεεινός φονιάς Τουρκοκυπρίων και ιδεολογικός πατέρας της διχοτόμησης. Και μάλιστα από προβεβλημένους αρθρογράφους εφημερίδων, πολιτικούς αντιπάλους και ξένους διπλωμάτες.

Ούτε και συνελήφθηκε κανένας όταν ο Κληρίδης χαρακτηριζόταν ως προδότης ή όταν μερικές χιλιάδες μελών της κομμουνιστικής νεολαίας κραύγαζαν «Σημίτη, προδότη, καταδότη».

Δεν σας κρύβω ότι την ώρα που γράφω αυτή την απάντηση βρίσκομαι στο Τρίερ στην Γερμανία για ένα συνέδριο και μόλις πριν από μερικές ώρες ένας Σλοβένος συνάδελφος, Καθηγητής συνταγματικού δικαίου με είχε ρωτήσει λεπτομέρειες για την αντιδημοκρατική, όπως ο ίδιος την χαρακτήρισε, ενέργεια της κυπριακής κυβέρνησης κατά του Ξενή Ξενοφώντος, τον οποίο γνωρίζει από τις συναντήσεις του Fundamental Rights Agency της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Καταλαβαίνετε σε τι σημείο φτάσαμε; Έχουμε γίνει πανευρωπαϊκό θέμα συζήτησης ως προς τις αψυχολόγητες καταδιώξεις των αντιφρονούντων.

Ποια θα χαρακτηρίζατε ως τα σημαντικότερα κοινωνικά προβλήματα στην Κύπρο;

Από πού να ξεκινήσει κανείς να απαντά σε μια τέτοια ερώτηση. Υπάρχουν πολλά ζητήματα με πιο έντονα ίσως την εγκληματικότητα, τον τζόγο, το ρουσφέτι, τον ερασιτεχνισμό, την συχνή αναποτελεσματικότητα της δικαιοσύνης, την έλλειψη συγκροτημένης μεταναστευτικής πολιτικής, την κομματικοποίηση των πάντων κ.ο.κ..

Τα σοβαρότερα προβλήματα συνδέονται με το γεγονός ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ένα ιδιαίτερα μικρό πληθυσμιακά κράτος.

Θα πρόσθετα πάντως πως όλα τα κοινωνικά προβλήματα ξεκινούν από την έλλειψη αυτονόμησης του πολίτη. Έξι χρόνια μετά την ένταξη στην ΕΕ, κανένα κόμμα δεν έχει ουσιαστικά παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα αναφορικά με τον ρόλο που καλείται να διαδραματίσει αυτό το έρημο κράτος εντός της Ένωσης.

Θεωρείται φυσιολογικό ότι οι ψηφοφόροι, ως μεθυσμένο κοπάδι αιγοπροβάτων, θα υπερψηφίσουν τις οποιεσδήποτε επιλογές των κομμάτων τους, διότι αυτές αποφασίστηκαν από τα αόρατα κέντρα αποφάσεων. Η λαϊκή εντολή καθίσταται επιβεβαιωτική, και όχι διαλεκτική, ενώ η έννοια της Δημοκρατίας μετασχηματίζεται σε ένα θίασο σκιών καθοδηγούμενο από τον πολιτισμό της εικόνας.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια θα πρέπει να τεθούν οι βάσεις μιας ουσιαστικής πολιτιστικής ανανέωσης. Η σημερινή κυπριακή κοινωνία στερείται αυτοπροσδιορισμού και λειτουργεί στα πλαίσια ετερόνομου πιθηκισμού.

Η ιλιγγιώδης αύξηση των επιστημόνων και το θεωρητικά υψηλό μορφωτικό επίπεδο, αποτελεί καταφανή αντίφαση σε σχέση με το επίπεδο του πολιτικού ξύλινου λόγου, την παντελή έλλειψη πολιτικών ή κοινωνικών ενασχολήσεων του πολίτη, την σήψη στον δημόσιο βίο, την απουσία ουσιαστικών αναλύσεων ακόμα και για τα πολυσυζητημένα θέματα του κυπριακού ή της ένταξης στην ΕΕ. Αναγκαία επομένως προϋπόθεση της δημιουργίας πολιτιστικής ισχύος αποτελεί η αυτονόμηση του πολίτη. Ο σημερινός, εγκλωβισμένος στα γρανάζια των κομματικών μηχανισμών πολίτης, καλείται να αντιδράσει. Καλείται να απορρίψει τους διπολιστικούς αφορισμούς που του περιορίζουν την σκέψη και να αγωνιστεί για την ανανέωση της πολιτικής και κοινωνικής ζωής.

Πώς μπορούμε να συμπεριφερθούμε απέναντι στη φαυλοκρατία που κυριαρχεί στην κοινωνική και πολιτική ζωή;

Η ισοπέδωση κυριαρχεί σήμερα στην κοινωνική και πολιτική ζωή. Το 99% των δημοσίων υπαλλήλων βαθμολογούνται ως άριστοι, μπρος στον φόβο να υπάρξει αληθινή κρίση, προϋποθέτουσα σύγκριση, γεγονός που αφήνει την κρίση στα χέρια των κομματικών παραφυάδων και των αντικειμενικιζόντων κριτηρίων.

Σε μια αέναη παρωδία αποκλεισμού των ικανών, επιδιώκουμε την προώθηση προσώπων που γνωρίζουμε ότι δεν μπορούν να μας απειλήσουν και θα παραμείνουν για πάντα αυλοκόλακες και θαυμαστές μας.

Ετερόφωτες προσωπικότητες αναδεικνύονται σε θέσεις κλειδιά, στηριγμένοι σε ένα μηχανισμό προώθησης ενός κομματοκρατικού δημοσιοσχετιστικού προτύπου, στο οποίο ως ικανός θεωρείται εκείνος που είναι υποταγμένος στο σύστημα και γνωρίζει πως να υποτάσσεται στους εκάστοτε ισχυρούς.

Κι η ικανότητα, η εργατικότητα, η ζωή η ίδια, αντικαθίστανται από την ισοπέδωση και ένα πρότυπο μετριότητας, με μια αριστερά που αντί για την επανάσταση προωθεί τον υποτελή συμβιβασμό. Οι τεχνοκράτες στην Κύπρο και οι επιστήμονες θεωρούνται συχνά ότι έχουν λόγο μόνο εφόσον κατέλθουν ως υποψήφιοι βουλευτές ή πολιτικοποιηθούν.

Μας καλούν να συμβιβαστούμε, να δεχθούμε ότι αναπόφευκτη συνέπεια της δημοκρατίας και του πολυκομματισμού είναι το ρουσφέτι και η έλλειψη αυτονομίας, να χωνέψουμε ότι η ιστορία έχει τελειώσει και εμείς πρέπει να γίνουμε παθητικοί δέκτες της αλλαγής την οποία φέρνουν ορισμένα εξ Αμερικής χρηματοδοτούμενα ινστιτούτα και εταιρείες που συγγράφουν νέα βιβλία ιστορίας και σχέδια που καθορίζουν το μέλλον των λαών.

Η προσπάθεια οικοδόμησης μέλλοντος χωρίς παρελθόν και ταυτότητας αφυδατωμένης από αισθήματα, οδηγεί εκ των πραγμάτων στην κατάρρευση. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την κοινωνία μας είναι η υιοθέτηση της λογικής του τέλους της ιστορίας, της μακαριότητας του χορτασμένου κτήνους που θεωρεί ότι ανακάλυψε το άριστο των πολιτευμάτων και ότι επέλυσε όλα τα προβλήματά του, εκτός από τα οικονομικά και τα ερωτικά.

Η ήττα, όμως, κάθε Οργουελιανού ήρωα δεν πραγματώνεται με τον θάνατο ή την συντριβή του. Αντιθέτως. Η ήττα επέρχεται, όταν συμφιλιωμένος με την προπαγάνδα, παύει να αγωνίζεται. Όταν μαθαίνει να αγαπά τον Μεγάλο Αδελφό και θεωρεί ότι η ιστορία έχει τελειώσει.

Μόνη επιλογή απομένει η αντίσταση, ανεξάρτητα αν έχει ή όχι περιθώρια επιτυχίας: Είναι μέσα από την αντίσταση των λαών και το αίτημα για απελευθέρωση ή αυτοδιάθεση που κατέρρευσαν αυτοκρατορίες, όπως η Οθωμανική ή η Βρετανική, και είναι εξαιτίας αυτής της αντίστασης που το πολυκρατικό διεθνές σύστημα δεν καταρρέει για να δώσει την θέση του σε ένα νέο διεθνές σύστημα αποτελούμενο από αυτοκρατορίες, καθώς και ο λόγος για τον οποίο σήμερα το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα βιώνει την κρίση του.

Το κόστος που προκλήθηκε στη Βρετανική Αυτοκρατορία από την αντίσταση στην Κύπρο συντέλεσε, στο βαθμό που του αναλογούσε, στην κατάρρευση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, στην παρακίνηση παρόμοιων απελευθερωτικών κινημάτων σε άλλες περιοχές και στην δημιουργία του συστήματος μέσα στο οποίο ζούμε σήμερα.

Το δίλημμα δεν βρίσκεται μεταξύ του εφικτού και του ευκταίου. Έγκειται στην στάση ζωής που επιθυμεί έκαστος να τηρήσει και στα πρότυπα που επιθυμεί να υιοθετήσει. Ίσως να μην μπορούμε να κάνουμε την ζωή μας όπως την θέλουμε. Αλλά τουλάχιστον μπορούμε να μην την εξευτελίσουμε.

Επιμέλεια: Δορκώνας-Ρίμαχος για το christofias-watch

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος στο christofias-watch: "Πιστεύω ότι πρέπει να πιστεύουμε στο στόχο της δίκαιης λύσης" (Μέρος Β' της συνέντευξης)

"Πιστεύω πως πρέπει να πιστεύουμε στο στόχο της δίκαιης λύσης"

"Το ότι δεν με ακούτε να επαναλαμβάνω τον όρο "διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία" οφείλεται στο γεγονός ότι δεν πιστεύω στις ετικέτες αλλά στην ουσία."

"Εάν δεν πετύχουμε μία λύση όπου οι δύο κοινότητες θα ζουν μαζί, με ανάμειξη πληθυσμών, με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, τότε η λύση θα είναι θνησιγενής και καταδικασμένη σε αποτυχία."

"Στην Κύπρο του 21ου αιώνα δεν έχει θέση η φίμωση των διαφωνούντων. Αυτή η προσέγγιση ανήκει σε κάποια άλλα ξεπερασμένα καθεστώτα."

"Ελπίζω να επιβεβαιώσετε ότι καμία σχέση δεν έχω με το Christofias-Watch!...χωρίς φυσικά να θεωρώ ότι είναι μεμπτό κάποιος να έχει σχέση με την ιστοσελίδα σας."

ΔΗΚΟ ΚΑΙ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Αντιλαμβανόμαστε ότι πιθανόν να σας φέρουμε σε δύσκολη θέση, αλλά πρέπει να σας ρωτήσουμε. Ποια είναι η σχέση σας με τον Πρόεδρο του κόμματός σας κ. Κάρογιαν; Πόσο συχνά επικοινωνείτε για να συζητήσετε τα τρέχοντα θέματα; Είστε ικανοποιημένος από τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται τη συνεργασία του ΔΗΚΟ με τον κ. Χριστόφια;

Η σχέση μου με τον Πρόεδρο του Κόμματος είναι μία σχέση αλληλοσεβασμού και συναγωνιστικότητας. Προσπαθώ και επιδιώκω να επικοινωνώ μαζί του όποτε είναι δυνατόν για όλα τα θέματα της τρέχουσας επικαιρότητας και ιδιαίτερα για τα ζητήματα της οικονομίας που είναι και ο δικός μου τομέας ευθύνης. Σε καμία περίπτωση δεν είμαι ικανοποιημένος από τη συνεργασία του ΔΗΚΟ με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά θεωρώ πως την κύρια ευθύνη για την κακή συνεννόηση και την κακή συνεργασία που παρατηρείται τα τελευταία δυο χρόνια τη φέρει πρώτιστα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Η δική μου άποψη και εκτίμηση είναι ότι ουδέποτε αντιμετώπισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας το ΔΗΚΟ ως ισότιμο συνεργάτη. Συγκρίνω δηλαδή τον τρόπο που αντιμετώπιζε και μεταχειριζόταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος το ΑΚΕΛ κατά τη διάρκεια της δικής του θητείας. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος κάθε εβδομάδα καλούσε τους ηγέτες των Κομμάτων της τριμερούς στο Προεδρικό και μαζί καθόριζαν την πολιτική ατζέντα. Αυτό δεν γίνεται σήμερα. Το ΔΗΚΟ, σε αντίθεση με το ΑΚΕΛ, μαθαίνει όλες τις αποφάσεις πολιτικής της Κυβέρνησης και όλες τις αποφάσεις του Προέδρου από τα ΜΜΕ και πάντα εκ των υστέρων.

Πως σχολιάζετε τις δηλώσεις του κ. Κάρογιαν για «πολιτικό πραξικόπημα» σε περίπτωση αποχώρησης του ΔΗΚΟ από την κυβέρνηση; Είναι τελικά τόσο δεδομένο το ΔΗΚΟ για τον κ. Χριστόφια;

Δεν συμφωνώ με τη χρήση αυτού του όρου και θεωρώ πως δεν είναι αυτό που ήθελε να πει ο Μάριος Καρογιάν στη συνέντευξη του. Αλίμονο αν θεωρούσα πως όταν το ΑΚΕΛ αποχώρησε από τη συνεργασία του με τον Τάσσο Παπαδόπουλο διέπραττε πολιτικό πραξικόπημα! Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί το ΔΗΚΟ να θεωρείται δεδομένο για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όπως δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Σε πολλές περιπτώσεις το ΔΗΚΟ έχει καταψηφίσει Κυβερνητικά νομοσχέδια με τα οποία διαφωνούσε. Το μόνο δεδομένο σε σχέση με το ΔΗΚΟ είναι ότι θα παραμείνει πιστό στις διαχρονικές του θέσεις και αυτό πρέπει να το γνωρίζουν και να το λαμβάνουν υπόψη οι πάντες.

Υπάρχει τελικά, επίσημο και ανεπίσημο ΔΗΚΟ;

Το ΔΗΚΟ δεν είναι τα στελέχη του ΔΗΚΟ και ούτε καν οι αξιωματούχοι του. Το ΔΗΚΟ είναι οι διαχρονικές του θέσεις και αρχές, η ιστορία και οι αγώνες του, αλλά πάνω απ’όλα ο κόσμος του. Επομένως όποιος έχει κατά νου όλα αυτά όταν εκπροσωπεί το Κόμμα τότε είναι το «επίσημο» ΔΗΚΟ. Το «ανεπίσημο» ΔΗΚΟ είναι ίσως το παράρτημα του ΑΚΕΛ που κάποιοι τρίτοι θα ήθελαν να είναι το ΔΗΚΟ. Αν έτσι έχουν τα πράγματα τότε απλά αυτοί εθελοτυφλούν.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΑ

Όταν η Αστυνομία εισέβαλε στην οικία του Ξενή Ξενοφώντος και κατείσχε τους υπολογιστές αυτού και της συζύγου του, ψάχνοντας τους διαχειριστές της σελίδας μας και προσπαθώντας να φιμώσει το Christofias-watch, πήρατε πολύ έντονη θέση και εκφραστήκατε με πολύ βαριούς χαρακτηρισμούς ενάντια στην κυβέρνηση. Κυκλοφόρησε μάλιστα τότε από την άλλη πλευρά ότι πίσω από αυτή τη σελίδα βρίσκεστε εσείς. Γιατί υπήρξατε τότε τόσο έντονος;

Ελπίζω να επιβεβαιώσετε ότι καμία σχέση δεν έχω με το Christofias-Watch!...χωρίς φυσικά να θεωρώ ότι είναι μεμπτό κάποιος να έχει σχέση με την ιστοσελίδα σας.

Στο ερώτημα σας γιατί πήρα μία έντονη θέση τότε, η απάντηση είναι απλή: επειδή είναι δημοκράτης και πιστεύω στην πραγματική ελευθερία του λόγου. Δεν συμφωνώ με όλα όσα αναγράφονται στην ιστοσελίδα σας και κατ’ακρίβεια με κάποια από αυτά διαφωνώ έντονα. Όμως θα υπερασπιστώ με όλες μου τις δυνάμεις το δικαίωμα του κάθε επισκέπτη σας να διατυπώνει τις απόψεις του.

Και εγώ εξάλλου ήμουνα αποδέκτης ανοίκειων χαρακτηρισμών στην ιστοσελίδα σας, από επισκέπτες που ενδεχομένως να διαφωνούν μαζί μου, ή και με τις απόψεις μου. Όμως είναι διαφορετικό το να διαφωνώ με κάποιον, ακόμη και να θεωρώ απαράδεκτη τη συμπεριφορά του, από το να επιδιώκω τη φίμωση του. Στην Κύπρο του 21ου αιώνα δεν έχει θέση η φίμωση των διαφωνούντων. Αυτή η προσέγγιση ανήκει σε κάποια άλλα ξεπερασμένα καθεστώτα. Δυστυχώς όμως αυτή είναι κάποτε η αντίληψη που φαίνεται να υιοθετεί η σημερινή Κυβέρνηση. Αυτό αποδεικνύεται από τις συλλήψεις ατόμων που αναφωνούν συνθήματα σε διαδηλώσεις επειδή διαφωνούν κάποιοι με το περιεχόμενο τους, με τις συλλήψεις νεαρών που μοιράζουν αντιπολιτευτικά φυλλάδια, με τον ισχυρισμό του ΓΓ του ΑΚΕΛ ότι κάποιοι «επιδιώκουν τη φυσική εξόντωση του Προέδρου» άλλα και με άλλα περιστατικά που πρόσφατα είδαν το φως της δημοσιότητας. Η μόνη απάντηση σε αυτόν τον απολυταρχισμό είναι η αντίσταση.

Λέγεται ότι και επί Τάσσου Παπαδόπουλου όμως, στιγματιζόταν η αντίθετη άποψη. Κατηγορήθηκε έντονα μάλιστα ο πατέρας σας για τις δηλώσεις του για «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» και για τις χρηματοδοτήσεις για το Σχέδιο Ανάν

Άλλο πράγμα είναι η παράθεση κάποιων πραγματικών γεγονότων και άλλο πράγμα η ποινικοποίηση της αντίθετης άποψης. Υπενθυμίζεται ότι έχει πλέον αποφασιστεί και δικαστικά πως υπήρξε χρηματοδότηση της πλατφόρμας του «ΝΑΙ» από ξένους π.χ. στην πρόσφατη δικαστική απόφαση της αγωγής λιβέλλου Πετρίδης vs Χριστοδουλίδης.

Σε καμία όμως περίπτωση δεν θυμάμαι να συνελήφθη ο οποιοσδήποτε επειδή ήταν υποστηρικτής του «ΝΑΙ», ή, επειδή επέκρινε δημόσια τον Τάσσο Παπαδόπουλο επί διακυβέρνησης Τάσσου Παπαδόπουλου. Και νομίζω ότι την περίοδο του δημοψηφίσματος λέχθηκαν πολύ περισσότερα εναντίον του Τάσσου Παπαδόπουλου, τόσο σε ένταση όσο και σε περιεχόμενο, απ’ότι έχει λεχθεί μέχρι σήμερα από οποιονδήποτε για τον Δημήτρη Χριστόφια...

ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ

κ. Παπαδόπουλε, είστε νέος πολιτικός. Δε σας ακούμε ομολογουμένως να αναφέρεστε συχνά στη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία ως λύση του Κυπριακού. Γιατί το αποφεύγετε;

Έχω σε πάρα πολλές περιπτώσεις εκφράσει την άποψη ότι η υιοθέτηση της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας αποτελεί τη βάση λύσης του Κυπριακού και την ύστατη υποχώρηση της πλευράς μας. Το ότι δεν με ακούτε να επαναλαμβάνω τον συγκεκριμένο όρο οφείλεται στο γεγονός ότι δεν πιστεύω στις ετικέτες αλλά στην ουσία. Το σχέδιο Ανάν παρουσιαζόταν από κάποιους ως «διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία» αλλά στην ουσία ήταν μία λύση δυο κρατών και συνομοσπονδίας που διέλυε την Κυπριακή Δημοκρατία.

Παρομοίως θεωρώ αστείους τους ισχυρισμούς ότι «όποιος διαφωνεί με τους χειρισμούς του Δημήτρη Χριστόφια δεν θέλει λύση». Αυτές είναι εύκολες εκπτώσεις συλλογιστικής που αποφεύγουν την ουσία. Η δική μου εκτίμηση είναι ότι με τη σημερινή τακτική του Προέδρου της Δημοκρατίας, εάν καταλήξουμε σε λύση, αυτή δεν θα είναι λύση πραγματικής ομοσπονδίας, αλλά λύση τύπου Ανάν: δηλαδή μίας συνομοσπονδίας και επικαλυμμένης διχοτόμησης.

Η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, με διαχωρισμό της Κύπρου σε ελληνικό νοτο και τουρκικό βορρά, με ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή διοίκηση, με εγγυημένες πλειοψηφίες εθνικού πληθυσμού και γαιοκτημοσύνης στις δύο περιοχές, μπορεί να αποτελέσει κατʼ εσάς μια δίκαιη και βιώσιμη λύση;

Όχι, γιατί αυτή δεν θα είναι πραγματική ομοσπονδία, αλλά η λύση του εθνικού ξεκαθαρίσματος που επιδιώκει η Τουρκία. Εάν δεν πετύχουμε μία λύση όπου οι δύο κοινότητες θα ζουν μαζί, με ανάμειξη πληθυσμών, με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, τότε η λύση θα είναι θνησιγενής και καταδικασμένη σε αποτυχία. Γι’αυτόν ακριβώς το λόγο το ΔΗΚΟ έχει απορρίψει τις προτάσεις του Δημήτρη Χριστόφια στο «περιουσιακό», αφού με αυτές τις προτάσεις η πλειοψηφία των ε/κ προσφύγων δεν θα επιστρέψει στις περιουσίες τους και στην ουσία θα διαχωριστούν οι περιουσίες σε ε/κυπριακές περιουσίες στο Νότο και τ/κυπριακές περιουσίες στο Βορρά. Με αυτό τον τρόπο θα νομιμοποιηθεί η εθνοκάθαρση επί του εδάφους. Οι τ/κ πάνε ένα βήμα παραπέρα και ζητούν εγγυημένες πλειοψηφίες και στον πληθυσμό. Είναι όμως ένα μικρό βήμα από τις «εγγυημένες περιουσίες» στις «εγγυημένες πλειοψηφίες» πληθυσμού που επιζητά από το 1974 η Τουρκία.

Κάτι τελευταίο. Πιστεύετε ότι μπορούμε να ελπίζουμε σε μία δίκαιη λύση του Κυπριακού προβλήματος ή μήπως κάτι τέτοιο είναι ουτοπικό;

Πιστεύω πως πρέπει να πιστεύουμε σε αυτόν το στόχο. Αλίμονο αν ο στόχος μας είναι η επίτευξη μίας άδικης λύσης που δεν θ’αντέξει στο χρόνο.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΙΟΠΑΧΑ, ΜΕΡΟΣ 5ο

Ακάθεκτος συνεχίζει ο Χρίστος Σιοπαχάς να ξεσκεπάζει την ψευδοαριστεροσύνη του Δ.Χριστόφια και το νεοταξισμό που τον διακατέχει. Την ταύτιση του με τον Αναστασιάδη. Την καιροσκοπική συνεργασία του με τους Κάρογιαν-Μ.Κυπριανού.

Πληροφορίες που έχουμε λένε, ότι η Επαγρύπνηση έχει ξεκινήσει μια οργανωμένη εκστρατεία λάσπης ενάντια στο Χρ. Σιοπαχά ως αποτέλεσμα της συνέντευξης. Έχουν το θράσος να καταφέρονται αυτοί, ενάντια σε έναν από τους εντιμότερους άνθρωπους στην Κύπρο.

Που σε αντίθεση με τους ίδιους, πέταξε στα μούτρα του κατεστημένου τη θέση Διευθυντή του ΘΟΚ που τον διόρισε, εγκαταλείποντας μία από τις πιο υψηλόμισθες θέσεις στην Κύπρο, γιατί ΑΡΝΕΙΤΟ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΣΕ ΛΑΜΟΓΙΕΣ. Και έχουν το θράσος να τον κατηγορούν οι ψυθιριστές της Επαγρύπνησης.

Ευτυχώς, οι ίδιοι οι ΑΚΕΛικοί εξοργίστηκαν με τους Επαγρυπνήτες και τους Καθοδηγητές της κακιάς ώρας, που προσπαθούν να παρουσιάσουν το άσπρο ως μαύρο και από ό,τι μάθαμε τους διαολοστέλνουν, πιο έντονα και από το 2004.

Ο Δ. Χριστόφιας μάλιστα, φαίνεται να έχει χάσει τον ύπνο του. Ξυπνά ιδρωμένος κάθε βράδυ, βλέποντας εφιάλτες με τις λέξεις και τις φράσεις του Σιοπαχά να τον κυνηγούν όπως τα φαντασματάκια κυνηγούν τον pac-man! Κουράγιο Δ.Χριστόφια, κουράγιο Καθοδηγητές, Ανεφορίτες και μισθαρνά της Επαγρύπνησης. Έχει κι άλλα μέρη η συνέντευξη Σιοπαχά.

"Οι ψευδοαριστερές κορώνες, που πετάει χωρίς λόγο και αιτία ο Χριστόφιας, αποτελούν το “αριστερό” και “λαϊκό” του άλλοθι και απευθύνονται αποκλειστικά σ’ ένα ακροατήριο που έμαθε να αυτοπροσδιορίζεται ως “αριστερό”. Ο διεθνισμός του, είναι διεθνισμός νεοταξίτικος, ίδιος κι απαράλλαχτος με τον νεοταξίτικο διεθνισμό του Αναστασιάδη."

"Η ολέθρια σχέση συναλλαγής, με το επίσημο Δήκο του Κάρογιαν, φθείρει και διαφθείρει και τους δύο, ακόμη πιο πολύ."

"Όταν εκλήθη ν’ αντιμετωπίσει, ως ηγέτης λαού κι όχι ως ιδιώτης, τη διπλωματία των ΗΠΑ, Βρετανίας και Τουρκίας, με ό,τι έμαθε στο κομματικό πεζοδρόμιο της Λευκωσίας, δηλαδή με κυπριακές πονηριές, κουτσαβακισμούς και κωλοτούμπες και με τον ολίγιστο Μ. Κυπριανού ως Υπουργό Εξωτερικών δίπλα του, έμεινε χάσκοντας!"

Πολλοί αρθρογράφοι και πολιτικοί σχολιαστές, ερμηνεύουν τη στάση του Χριστόφια στο εθνικό θέμα, ως απόρροια του κομμουνιστικού του παρελθόντος. Ποιά είναι η γνώμη σας;

Είναι σχεδόν σκανδαλώδες! Κάθε φορά, που ο Χριστόφιας αποκαλύπτεται πολιτικά χωρίς φύλλο συκής και με τους οπαδούς του παγωμένους, ένας όψιμος αντικομμουνισμός της συμφοράς, βγάζει κεφάλι μέσα απ’ την την αρθρογραφία των εφημερίδων και τις δηλώσεις ιδεολογικών(!) πολιτικών(!) του αντιπάλων(!) και του πετάει σωσίβια “αριστεροσύνης”, χρεώνοντας την καταστροφική του πολιτική στην “κομμουνιστική” του ιδεολογία!

Αυτό δεν είναι κριτική, είναι ο από μηχανής θεός του καθεστώτος, ο φύλακας άγγελoς και προστάτης του! Αν η συλλογιστική του επιχειρήματος στηρίζεται, έστω κατ’ ελάχιστον, στην πραγματικότητα, όπου, αίτια, η κομμουνιστική ιδεολογία του προέδρου και αιτιατά, τα προεδρικά λάθη, τότε οι αρχιανανιστές Κληρίδης, Αναστασιάδης, Βασιλείου, Μητσοτάκης, Σημίτης, Καραμανλής – Ντόρα, Παπανδρέου - Δρούτσας - Πάγκαλος, οι οποίοι απαιτούν ακόμη πιο οδυνηρές υποχωρήσεις στο εθνικό θέμα, είναι κομμουνιστικότεροι και μαρξιστικότεροι του Χριστόφια.


Οι διάφοροι λάτρεις της αγγλικής και αμερικάνικης δημοκρατίας, καμώνονται πως δεν γνωρίζουν, ότι στην Κύπρο δεν διεξάγεται, ιδεολογικός – ταξικός αγώνας. Για να μην εμποδίζει, δήθεν, τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, ο οποίος επίσης δεν διεξάγεται! Οι ψευδοαριστερές κορώνες, που πετάει χωρίς λόγο και αιτία ο Χριστόφιας, αποτελούν το “αριστερό” και “λαϊκό” του άλλοθι και απευθύνονται αποκλειστικά σ’ ένα ακροατήριο που έμαθε να αυτοπροσδιορίζεται ως “αριστερό”. Ο διεθνισμός του, είναι διεθνισμός νεοταξίτικος, ίδιος κι απαράλλαχτος με τον νεοταξίτικο διεθνισμό του Αναστασιάδη.

Τα σημαινόμενα απ’ την παρουσία ή μη της ελληνικής σημαίας, στο φόντο των ανανικών ηγεσιών Ακέλ και Δήσυ, κατά την εκφώνηση των συνθημάτων υπέρ “επανένωσης της πατρίδας”, έχουν αποκλειστικό στόχο την εθνική τύφλωση των ψηφοφόρων. Δέστε τις φωτογραφίες απ’ τις μάχες της κερκίδας ανάμεσα στους οπαδούς Αποέλ και Ομόνοιας. Ελληνικές σημαίες απ’ τη μια, κυπριακές απ’ την άλλη, σ’ έναν αγώνα εξόντωσης και μίσους. Αλλά οι κομμουνιστικοφάγοι(!), αντί να δείξουν τους μασκοφόρους ηγέτες των μασκοφόρων εννοιών και ν’ αποκαλύψουν τη σχιζοφρένεια του “ελληνοφρόνων” και “κυπριοφρόνων”, που σκοτώνονται στα γήπεδα για τις “σημαίες” τους, αλλά μαζί υμνούν τις ανανικές ηγεσίες και μαζί ψηφίζουν τα ανανικά σχέδια, που αυτές τους υποδεικνύουν, σηκώνουν το χέρι και δείχνουν το φάντασμα του κομμουνισμού, που πλανάται πάνω απ’ την Κύπρο!

Εξορκισμό δεν χρειάζεται ο εγκέφαλος του Χριστόφια, που αρνείται, δήθεν, να αποτάξει την κομμουνιστική ιδεολογία, αλλά οι βρικόλακες του αντικομουνισμού και της ιδεολογικής ναφθαλίνης του “ελευθέρου κόσμου”! Πήραν είδηση, ότι το πτώμα έχει ακόμη ψαχνό για φάγωμα και πλακώσαν και διάφορες αγγλοβυζαγμένες ύαινες.

Αντί να βγάλουν τον ωφέλιμο, από κάθε άποψη, σκασμό, αντί να προσέχουν ως κόρην οφθαλμού τον πρόεδρο, που τούς κάνει τη δουλειά τους και να τον λιβανίζουν πρωί μεσημέρι και βράδυ, του κάνουν και κριτική! Αρχίζουν να ξεχνάνε φαίνεται, πως, ό,τι έχουν, απ’ τις καριέρες, το βιός και την ίδιά τους την ύπαρξη, το χρωστάν στις ηγεσίες των ιθαγενών “κομμουνιστών”, που αντί να πολεμήσουν, με νύχια και με δόντια, το πραξικόπημα, ώστε να σταματήσουν την προδοσία, έτρεξαν να κρυφτούν στις πρεσβείες των πρώην σοσιαλιστικών χωρών.

Ποιό κομμουνιστικό παρελθόν;! Οι ηγεσίες του “μικροαστικού” Ακέλ, όπως το χαρακτήρισαν οι αμερικάνοι, αποτελούν τους μεγαλύτερους ευεργέτες της κυπριακής προδοτικής δεξιάς. Ένοχες οι ίδιες, για τη μεγάλη τους απουσία απ’ τα χαρακώματα της Δημοκρατίας, αντί να δώσουν, έστω, έναν πολιτικό αγώνα κάθαρσης και μετά να αυτοδιαλυθούν, προτίμησαν, για την πολιτική επιβίωση των ιδίων και των λατρεμένων τους πριγκηπόπουλων, να αμνηστεύσουν τη δεξιά και να την ανακηρύξουν σε στρατηγικό τους σύμμαχο. Κι αυτή, σε αντάλλαγμα, τους επέτρεψε να συμπλεύσουν μαζί της και να βουτάνε το δάχτυλο, αυτό που κουνάν, καθημερινά, στα μούτρα του λαού, στο μέλι της εξουσίας.

Υπήρξατε φίλος με τον Δημήτρη Χριστόφια;

Για μια περίοδο, τέλος δεκαετίας του ’70, αρχές δεκαετίας του ’80. Έτσι πίστευα. Βέβαια, άλλον άνθρωπο γνώρισα εγώ, όπως κι αυτός άλλον, ίσως, άνθρωπο γνώρισε στο πρόσωπό μου. Κι άλλη πορεία πήρε ο καθένας. Η εξουσία είναι απ’ τη φύση της άφιλη και τα χαντάκια όπου κυλούν τα εξουσιαστικά απόνερα, είναι γεμάτα με “φίλους” παρά με “εχθρούς”.

Όπως και να τον κρίνει κανείς, η πορεία του δεν παύει να είναι εκπληκτική. Αυτός, ένα φτωχό παιδί που πουλούσε εφημερίδες, κατάφερε να φτάσει στο ανώτατο αξίωμα ενός, έστω μικρού κράτους. Ποιά πιστεύετε πως είναι τα βασικά χαρακτηριστικά του ανδρός;

Τί έδειξε μέχρι σήμερα η βάσανος της εξουσίας; Με την εκλογή του στην προεδρία, προωθήθηκε σαν σφαίρα στη θαλάμη, δεν είναι του παρόντος πώς και γιατί, να συναντηθεί με την Ιστορία, να την ακούσει και να διαλογισθεί μαζί της, για την τύχη του λαού του. Με την προϋπόθεση, ότι αυτός πιστεύει στην ύπαρξη της, ότι πράγματι υπάρχει μια συλλογική εθνική συνείδηση, βασισμένη στις πράξεις, στις επιλογές και στη διαρκή και διαχρονική συνομιλία ενός λαού με τον εαυτό του. Και της οποίας, συνομιλίας, παράγωγο, είναι το αξιακό σύστημα που τον βοήθησε να επιβιώσει μέσα στο χρόνο, ως ξεχωριστό σύνολο με ιδιαίτερα εθνικά, πολιτιστικά και λοιπά χαρακτηριστικά. Αυτό, παραμένει πάντα το μέγα ζητούμενο απ’ τους ηγέτες.

Όταν, όμως, ακούς επί δεκαετίες ακατάπαυστα το σειρήνιο τραγούδι της εξουσίας και κάνεις τα πάντα για ν’ ανέβεις τα σκαλοπάτια που σε οδηγούν σ’ αυτήν, τα “λαϊκά” και τα “εθνικά” σου αυτιά έχουν βουλώσει. Γι’ αυτό και δεν εμφανίσθηκε στο ραντεβού του. Παρ’ ό,τι στο βιογραφικό του δηλώνει ιστορικός, μάλλον θέλησε ν’ αγνοήσει επιδεικτικά την κυρία, ίσως γιατί, ως “αδελφός των τουρκοκυπρίων”, αυτή είναι η Ελληνική Ιστορία και δεν θέλει ν’ αφήσει τ’ “αδέλφια” του απέξω. Ανίκανος να κατανοήσει μέχρι μυελού οστέων, το βάρος της ευθύνης απέναντι στις προηγούμενες και στις επόμενες γενεές αυτών που τον επέλεξαν ως ηγέτη τους, προχώρησε σε σχέδιο επιβολής λύσης αποδεκτό απ’ τις φανατικές ανανικές κομματικές κλίκες Ακέλ – Δήσυ και των παραφυάδων τους, φέρνοντας τον κυπριακό λαό, ένα βήμα πριν τον εθνικό αφανισμό.

Μόλις κάθισε ο κουρνιαχτός απ’ τις ανοησίες της προπαγάνδας, τα “γωνιάσματα” της Τουρκίας, απεδείχθησαν επαρμένες μαγκιές, κουβέντες του καφενέ, φουμίσια ανάξια προσοχής και λόγου. Απεδείχθη ανάξιος, δημαγωγός και τυχοδιώκτης. Αυταρχικός, πείσμων, αλαζών και υπερόπτης, εζυγίσθη και ευρέθη λιποβαρής. Έγραψε στα υποδήματά του τη λαϊκή εντολή και πέρασε τον χαλκά της εκ περιτροπής προεδρίας και λοιπών ρατσιστικών διατάξεων στον κυπριακό ελληνισμό και τον περιφέρει, ως γύφτικη αρκούδα, στο στρατόπεδο του εχθρού.

Κι όταν ο “διεθνής παράγων”, φτύνει την άμοιρη και τις πετάει πέτρες στα σαλόνια και στις ζωοπανηγύρεις της αγγλοσαξονικής αυτοκρατορίας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΟΗΕ, αντί να συνειδητοποιήσει επιτέλους τα τραγικά αποτελέσματα των πράξεών του, να βάλει το κορμί του μπροστά και να την προστατέψει, ενώνει τη φωνή του με τους άλλους και της αγριοφωνάζει πως το φταίξιμο είναι όλο δικό της, αυτή φταίει για όλα! Ο “κομμουνιστής” πρόεδρος! Ο νέος Κάστρο της Μεσογείου! Ο Ούγκο Τσάβες! Η προσωποποίηση της αντίστασης ενάντια στον ιμπεριαλισμό!

Εσείς τί καταλαβαίνετε και τί δεν καταλαβαίνετε απ’ την συμπεριφορά του προέδρου;

Καταλαβαίνω ότι κάθε άνθρωπος κρίνει τον εαυτό του ανάλογα με τη συνείδηση και το μυαλό του. Τους δικούς του προσωπικούς στόχους τους υπηρέτησε άψογα. Σ’ αυτό το καθημερινό αλισβερίσι του παζαριού, σ’ αυτήν τη ψυχοκτόνο, μέχρι αυτοκτονίας, πορεία του χαμού προς την εξουσία, έχοντας απέναντί του όμοιους κι απαράλλαχτους τύπους, σαν τον ίδιο, ναι, και “ευελιξίες” επιστράτευσε και “αριστοτεχνικούς χειρισμούς” χρησιμοποίησε. Και η τρύπα του βελονιού τον χώρεσε και κατάφερε να γλυστρήσει ανάμεσα σε αντιφάσεις σαν χέλι.

Ως μισθωμένος “υπουργός” του λαού, έχει καταφέρει κάτι άξιον αναφοράς; Έστω μισή σελίδα πρωτότυπης πολιτικής ανάλυσης; Τί θα μείνει απ’ αυτόν; Ποιά είναι η πολιτική του διαθήκη;

Τί γέννησε το μυαλό του, πώς το διετύπωσε και πώς το μετέφερε στην πράξη; Για ποιό συγκεκριμένο έργο θα πρέπει να τον θυμούνται οι πολίτες, όταν με το καλό κατηφορίσει στους πρόποδες τους λόφου και χαθεί μέσα στη βουή της καθημερινότητας; Ανήγγειλε στον λαό μια καινούργια ιδέα για το πρόβλημά του; Πέτυχε, μια μικρή, συμβολική, έστω, νίκη, ενάντια στον εχθρό; Τίποτα.

Όταν εκλήθη ν’ αντιμετωπίσει, ως ηγέτης λαού κι όχι ως ιδιώτης, τη διπλωματία των ΗΠΑ, Βρετανίας και Τουρκίας, με ό,τι έμαθε στο κομματικό πεζοδρόμιο της Λευκωσίας, δηλαδή με κυπριακές πονηριές, κουτσαβακισμούς και κωλοτούμπες και με τον ολίγιστο Μ. Κυπριανού ως Υπουργό Εξωτερικών δίπλα του, έμεινε χάσκοντας! Το μόνο που κατάφερε, ήταν να πετύχει το ακατόρθωτο και να μείνει “εις και μόνος”. Απ’ την ανάποδη(!) όμως, με τον λαό απέναντί του. Εξ ού και τα κοπέλια του καθεστώτος, βλέποντας ότι χάνουν και τ’ αυγά και τα πασχάλια, χάνουν και τη ψυχραιμία τους!

Η ολέθρια σχέση συναλλαγής, με το επίσημο Δήκο του Κάρογιαν, φθείρει και διαφθείρει και τους δύο, ακόμη πιο πολύ.

Συνεχίζεται...

Επιμέλεια: Αλκίνοος-Θεόφιλος-Πράξανδρος για το christofias-watch