Το ένστικο της αυτοσυντήρησης

Κυριακή, 18 Ιουλίου 2010

Αναρωτιέμαι. Αν κάποιος σαν εμένα είναι Υπουργός Εξωτερικών, τι μέλλον περιμένετε να έχει αυτός ο τόπος;

Στον αγώνα τους για επιβίωση μερικά ζώα βγάζουν σουβλερά δόντια, ενώ άλλα εκτρέφουν μυτερά νύχια. Άλλα χαυλιόδοντες και άλλα φτάνουν στο σημείο να παράγουν ακόμα και δηλητήριο. Για να αμυνθούν, για να συντηρηθούν, για να επιβιώσουν.

Για τον ίδιο σκοπό ο άνθρωπος ανέπτυξε τον εγκέφαλο του, η δε φαιά του ουσία αποδείχτηκε πιο αποτελεσματική κι από τους χαυλιόδοντες και από το δηλητήριο.

Σε όλα αυτά οδηγήθηκαν, ζώα και άνθρωποι, απ’ αυτό που ονομάζουμε «ένστικτο αυτοσυντήρησης».

Ο Κυπριακός Ελληνισμός είχε στο έπακρο αυτό το ένστικτο. Γι’ αυτό και επέζησε και ξεπέρασε απειλές αφανισμού και κρίσεις απανωτές και κυκλοθυμικές. Στην ιστορία του ο λαός της Κύπρου κατάφερε να αντεπεξέλθει σε κατοχές και απειλές Φοινίκων, Ασσυρίων, Περσών, Ρωμαίων, Ναϊτών, Λουζινιανών, Φράγκων, Ενετών, Μαμελούκων, Τούρκων και Άγγλων. Και σήμερα κινδυνεύει η εθνική και φυσική του επιβίωση, όχι τόσο από εξωγενείς, όσο από εσωγενείς παράγοντες. Κινδυνεύει εσωστρεφώς. Από τη νοοτροπία της αδιαφορίας και της αδράνειας που τον κατέλαβε. Και οδηγείται στην καταστροφή… με το χαμόγελο στα χείλη.

Τίποτε δεν τον συγκινεί, τίποτα δεν τον απασχολεί, τίποτα δεν τον προβληματίζει. Οι αυτοπροβαλλόμενοι ως σωτήρες ισοπέδωσαν ψυχολογικά τον λαό μας. Παραχωρούν χωρίς να σκέφτονται, δίνουν χωρίς να παίρνουν και κορδακίζονται ότι αυτοί ξέρουν. Όμως, η εώς τώρα πορεία των πραγμάτων, άλλα μας λέει. Ότι «από γκρεμό πέφτουμε σε γκρεμό ώσπου δεν είναι άλλος».

Ναι, βαδίζουμε προς τον γκρεμό, βλέπουμε τον κίνδυνο του γκρεμοτσακίσματος και δεν αντιδρούμε. Ακόμα και κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις, επιβεβαιώνουν τον θλιβερό κανόνα. Στέκονται απολιθωμένοι οι κυβερνώντες, αποχαυνωμένοι και αδιάφοροι. Έχουν χάσει την πολιτική προοπτική από τα μάτια τους, που απλανή βλέπουν το κενό.

Πού μας οδηγούν οι χωρίς μνήμη άνθρωποι, οι χωρίς ιστορικό παρελθόν, οι χωρίς οραματισμούς, οι ανιστόρητοι, οι αχάριστοι, οι ασεβείς;

Και εμείς, ο λαός, γιατί σιωπούμε και δεχόμαστε μοιρολατρικά την ατζαμοσύνη τους και την πλαστογράφηση της ιστορίας μας;

Αλήθεια, γιατί φτάσαμε σ’ αυτό το κατάντημα; Μήπως τα μάρκετινγκ, η φτήνια, ο οπορτουνισμός, το τίποτα, το πουθενά και το μηδέν που υπάρχει γύρω μας, έγιναν πια τρόπος ζωής; Μήπως αυτοί οι μικροί άνθρωποι με τα μικρά ποντικίσια μάτια, που εμείς τους δώσαμε «χέρι» για να ανέβουν τόσο ψηλά και να μας δείχνουν το δρόμο, έχουν αποτελειώσει ό,τι έντιμο και καλό άντεξε και απόμεινε όρθιο σ’ αυτό τον τυφώνα των νέων ηθών και αηθειών; Μήπως άρχισε η κατοχή των μετρίων και των ανοήτων;

Η χημική ανάλυση του πολιτικού μας κλίματος δείχνει ότι τα μοναδικά μας κριτήρια είναι ο κομματικός υπολογισμός, η προσωπική φιλοδοξία, η υστεροβουλία, το βόλεμα. Κατά τα άλλα υπάρχει υπερφόρτιση αδιαφορίας και αδράνειας.

Αλλά αυτό, τίποτα δεν σημαίνει, παρά μόνο ότι έχει αδρανήσει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης μας. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο για ένα ζωντανό οργανισμό από του να στερείται του ενστίκτου αυτού.

«Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς
άλλο να ελπίζεις.
Έλπιζες τι;
Πώς ο αγώνας θαν’ εύκολος;
Δεν είναι έτσι.
Η θέση μας είναι χειρότερη
απ’ όσο νομίζεις.
Είναι τέτοια που:
Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο,
δεν έχουμε ελπίδα.
Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς
δεν μπορεί να μας ζητήσει,
Θα χαθούμε.
Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε.
Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή
καμπή του
Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη
κούραση.
Οι κουρασμένοι χάνουν τη μάχη».
(Μπρεχτ)

Καθώς οι «κουρασμένοι χάνουν τη μάχη», το κείμενο αυτό αναζητεί μάταια έναν επίλογο…

Μάταια!

Γ. Ηλιάδης για το christofias-watch (Επιμέλεια ανάρτησης και φωτογραφίας: Ευαγόρας)

3 Σχόλια:

ΚΗΡΥΚΑΣ είπε...

http://www.sigmalive.com/blogs/tsouroullis

Καταδίκασε την εισβολή στην Ψαρού
Αναρτήθηκε: 17 Ιουλίου 2010 Ανοικτή επιστολή στο Μάριο…
Αξιότιμε κ Πρόεδρε της Βουλής
(ή φίλε Μάριε, όπως μου επιτρέπεις να σου απευθύνομαι)
Επικοινωνώ μαζί σου και νιώθω ότι ζω στιγμές «Back to the future». Τα αισθήματα είναι ακριβώς τα ίδια μ’ εκείνα πριν από ένα χρόνο. Απορία, θλίψη, οργή, τολμώ να πω κι απογοήτευση. Και εξηγούμαι. Πληροφορήθηκα από συναδέλφους Ελλαδικών ΜΜΕ ότι επέλεξες την 15η Ιουλίου για να εξορμήσεις στη Μύκονο. Την αποφράδα μέρα του πραξικοπήματος εσύ Μάριε επέλεξες να ξεδώσεις στο νησί της διασκέδασης και του ξενυχτιού. Την ώρα που ο Πρόεδρος Χριστόφιας μιλούσε στο Προεδρικό, με πόνο ψυχής, για το πραξικόπημα και την εισβολή, εσύ διασκέδαζες σε παραλίες και μπαρ.
Σίγουρα δεν ισχυρίζομαι ότι δεν δικαιούσαι διακοπές και, βέβαια, είναι να επιλέγεις τον προορισμό που γουστάρεις και τη χρονική συγκυρία που σε βολεύει. Αλλά εσύ Μάριε, όπως σου υπενθύμισα με κάθε ταπεινότητα και πέρσι, εξακολουθείς να είσαι ο υπαριθμό δύο θεσμικά πολίτης του τόπου και η 15η Ιουλίου γνωρίζεις καλύτερα από μένα πόσο πόνο και δυστυχία προκαλεί σε κάθε Κύπριο. Την επόμενη φορά που θα απευθυνθείς σε Μακαριακό ή αντιστασιακό ακροατήριο είσαι βέβαιος ότι θα έχεις προσεχτικό κοινό; Πώς θα (ξανα)σηκώσεις τα μανίκια του πουκαμίσου για να μιλήσεις με πάθος γι’ αυτούς που άνοιξαν ορθάνοιχτα τις κερκόπορτες, για τα παιγνίδια των ξένων, τις προκλήσεις των Τούρκων και τη στεντόρεια θέληση μας να σταθούμε όρθιοι στα γη που μας γέννησε; Έρχονται εκλογές και θα φορέσεις τις κονκάρδες του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στο στήθος…
Μάριε και φέτος τα ίδια βασανιστικά σενάρια τριγυρίζουν στο μυαλό μου:
Πρώτο και λιγότερο σημαντικό: Ξέχασες την ημερομηνία και τη σημασία της. Εκτέλεσες στο έπακρο, και τις υποχρεώσεις σου στη Βουλή, τιμώντας τους πεσόντες του πραξικοπήματος και τις εισβολής. Συνεπώς με τόσα τρεχάματα σου ξέφυγε αυτή τη φορά η επέτειος του πραξικοπήματος! Άνθρωποι είμαστε Μάριε, αυτά συμβαίνουν. Οι συνεργάτες σου όμως είναι εκνευριστικά αδιόρθωτοι! Μα να μην σε προφυλάσσουν από τέτοιες κακοτοπιές!
Δεύτερο σενάριο: Όλα αυτά σε κουράζουν. Οι ομιλίες είναι οι ίδιες κάθε χρόνο και οι εκδηλώσεις το ίδιο. Οι κήποι του προεδρικού δεν έχουν τη χάρη της Ψαρούς ή τη διασκέδαση του SEASATIN… Εάν όμως έτσι έχουν τα πράγματα δεν θα έπρεπε να μας το πεις. Σου το είπα και πέρυσι. Ανήκεις στη νέα γενιά των πολιτικών. Απαιτούμε από σένα ειλικρίνεια. Βγες και πες: «Παιδιά 36 χρόνια είναι αρκετά. Αλλάξτε τροπάριο. Φτάνει με το κλάμα. Περασμένα ξεχασμένα …»
Τρίτο και πιο σοβαρό: Ηθελημένα έφυγες για να αποφύγεις τις δημόσιες δηλώσεις γνωρίζοντας ότι ο Πρόεδρος θα εξάγγειλε τη νέα του πρωτοβουλία στο Κυπριακό. Που να ακούς τώρα τις γνωστές… μουρμούρες του Κολοκασσίδη, του Νικόλα και του Κενεβέζου… Πώς να τους συγκρατήσεις και να τους κατευνάσεις όπως υποσχέθηκες στο Δημήτρη όταν για άλλη μια φορά τους κράτησες όλους(ακόμη και το Φώτη) στο σκοτάδι;
Τι να πω Μάριε πραγματικά λυπάμαι απίστευτα πολύ. Το δις εξαμαρτείν…
ΥΓ: Είμαι βέβαιος ότι κανένας λόγος υγείας ή εθνικού συμφέροντος δεν επέβαλλε κάθοδο στη Μύκονο στις 15 Ιουλίου. Όπως επίσης βέβαιος είμαι ότι η Μύκονος δεν είναι στο δρόμο προς τη Γενεύη
(Η επιστολή έχει αποσταλεί στον Πρόεδρο της Βουλής Μάριο Καρογιάν)
Φιλικά, (μετά τιμής)
Χρύσανθος Τσουρούλλης
Δμοσιογράφος

Katamutras είπε...

Γ. Ηλιάδη εσσιήστεις τζιαί σου.
Για τον Τάσον Παπαδόπουλον τζιαί το ΟΧΙ του που είπεν στο σχέδιον Ανάν έν έγραψες τίποτε!
Θέλεις τζιαί μεροκάματον τωρά θέλεις να πεις;

ΓΙΟΓΙΑΣ είπε...

ΟΤΑΝ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕ ΤΑΣΣΟ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΗΤΑΝ ΚΑΛΟΣ, ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥΛΗΜΕΝΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΑΤΖΑΜΗΣ ΚΛΠ. ΠΑΡΑΔΕΞΟΥ ΤΟ ΚΑΙ ΣΥ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΕΣΕΝΑ: ΔΕ ΧΩΝΕΥΕΤΕ ΤΗΝ ΗΤΤΑ ΤΟΥ ΤΑΣΣΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΗΤΡΗ, ΟΥΤΕ ΟΤΙ ΕΝΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΕΔΡΙΑ. ΑΛΛΑ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ, ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ.ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ: ΠΑΝΩ ΑΠ' ΟΛΑ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ Η ΚΥΠΡΟΣ ΜΑΣ.